Sunday, 3 July 2022

Because sharing a story makes a heart feel better

 

Dignity

July 2, 2022

The little gray kitten

“Little One”

That’s what I call you because I didn’t want to get attached.

 

I spent hours watching Little One.  I first spied her in a large Grecian urn, new-born, pink.  I startled her mom and she startled me.  I had no idea, I just heard something in there.  There were other kittens perhaps, Ionna knows this and believes it didn’t end well for them.  Little One made it.  The mom brought her to my front door a few weeks later and was comfortable to nurse in front of me.  I’ve watched Little One scamper, beg the other cats to play with her.  I never neared, she would dash away if I got close or made a sudden move.  I never thought a kitten could get so much delight out of his back legs or a single long stalk of a flowering plant.  He loved to try to climb its reed-like stem then would flip off of it on his back and delight in seeing his back legs all over again.  He’s the only new one in the clowder right now and so cute it almost hurts to look at how cute he is.  So when last week, Saturday he laid by my yoga mat outside and watched my whole practice, I sensed something wrong.  I picked him up and she’s a she, she released completely into my hands.  Two more days and she never left the shelter of the corner of the terrace inches from my front door.  I saw her drink the fresh water I leave out, she drank a little milk with “Friend.”  Then, Ionna told me she was sick, the mom didn’t nurse her anymore. I didn’t know since when but I asked if I could take her to the vet.  She said it wouldn’t help.  The next morning Wednesday I took her to work, the plan to find where the vet was and get help.  She was luckily on the island that day.  I took a taxi, Dr Bella was kind and said I did the right thing.  She’s a wonderful kitten but has everything wrong with her.

 

Little One was on 4 drips with antibiotics and fluids.  Besides anemia she also had worms, fleas and a bad cold.  No fever and her heart was good.  She moved into my little room after a bath and a de-flea-ing.  At least here she can sleep peacefully and listen to music.  It’s only the third day after the vet and she is slipping away.  The vet is back in Athens.  We are listening to the wind, she’s wrapped in my Yoga Marais T, on a cushion inside a low bookcase, a place she chose to feel safe and she’s swaddled.

 

So I sit with this:  I could continue to wake her and force a syringe of fluids into her mouth and do a wait and see, or let her go to sleep and hold her.  I’m not certain she is suffering right now, but definitely weak, when I force her to eat she uses every ounce of energy she has to resist.  I see that’s what listening is, they, our animals communicate with us.  Is me wanting to keep her alive for me?

In her tiny 5-6 week life, could I arrange her exit to be something sweeter?  Writing about her keeps me from picking her up and disturbing her.  Wouldn’t dignity in life and death be wonderful for all of us?

 

So, let me tell you about Little One.  It’s a week now that we have a personal relationship.  When I say cute, she is stops traffic cute.  She fits all of her into my hand and yet when I carry her through town people see those eyes right away.  She has her mom’s incredible blue/green eyes, tiny gray and white face, huge ears and very long white whiskers.  She felt so secure on me that I could take her into cars, taxis, on the bus and then on Thursday when I wanted some help from the pharmacy for her medicine, into my favorite café.  We waited there for 2 hours for the pharmacy to open and we had breakfast together looking out at the blue Aegean and watching the faces of people oohing over her .  Like Lucy, she liked to climb up to my chest and nestle into the side of my neck.  Cat people, Dog people, there’s no division when we see a little face like that, bright eyes looking out from her cat body in which she came into the world.  What if we all saw each others’ eyes and not our shells?  Little One only 5-6 weeks old was seen and cared about.

 

Postscript

Ionna came by and I called her into the room to explain everything, see if she wanted to say good-bye.  She picked her up and started reviving with water- syringe to mouth.  I told her if she wanted to she could continue with the meds, but I knew you just wanted some peace.  About 30 minutes after Ionna left, you got yourself over to my bedside and howled.  I picked you up to my chest where you like it and you passed not only a few minutes later.  I guess if we’re lucky, someone’s beside us if we want them to be there when the lights go out.

17h RIP Little One


Dignité

2 juillet 2022

Le petit chaton gris

"Petit"

C'est comme ça que je t'appelle car je ne voulais pas m'attacher.

 

J'ai passé des heures à observer "Little One".  Je l'ai d'abord aperçue dans une grande urne grecque, nouveau-née, rose.  J'ai fait peur à sa mère et elle m'a fait peur.  Je n'avais aucune idée, j'ai juste entendu quelque chose là-dedans.  Il y avait peut-être d'autres chatons, Ionna le sait et croit que ça n'a pas bien fini pour eux.  La petite s'en est sortie.  La maman l'a amené devant ma porte quelques semaines plus tard et était à l'aise pour l'allaiter devant moi.  J'ai regardé Little One gambader, supplier les autres chats de jouer avec elle.  Je ne m'approchais jamais, elle s'enfuyait si je m'approchais ou si je faisais un geste brusque.  Je n'aurais jamais cru qu'un chaton puisse tirer autant de plaisir de ses pattes arrière ou d'une seule longue tige d'une plante à fleurs.  Il adorait essayer de grimper sur sa tige ressemblant à un roseau, puis il se retournait sur le dos et se réjouissait de revoir ses pattes arrière.  C'est le seul nouveau venu dans le clowder en ce moment et il est si mignon que ça fait presque mal de le regarder.  Alors quand la semaine dernière, samedi, il s'est allongé près de mon tapis de yoga dehors et a regardé toute ma pratique, j'ai senti que quelque chose n'allait pas.  Je l'ai pris dans mes bras et c'est un elle, elle s'est complètement libérée dans mes mains.  Deux jours de plus et elle n'a jamais quitté l'abri du coin de la terrasse à deux mètres de ma porte d'entrée.  Je l'ai vue boire l'eau fraîche que je laisse dehors, elle a bu un peu de lait avec "Ami".  Puis, Ionna m'a dit qu'elle était malade, que la maman ne l'allaitait plus. Je ne savais pas depuis quand mais j'ai demandé si je pouvais l'emmener chez le vétérinaire.  Elle a dit que ça n'aiderait pas.  Le mercredi matin suivant, je l'ai emmenée au travail, avec l'intention de trouver le vétérinaire et d'obtenir de l'aide.  Par chance, elle était sur l'île ce jour-là.  J'ai pris un taxi, le Dr Bella a été gentil et m'a dit que j'avais fait le bon choix.  C'est un chaton merveilleux, mais il a beaucoup des maladies.

 

Little One était sous 4 perfusions d'antibiotiques et de fluides.  En plus de l'anémie, elle avait des vers, des puces et un mauvais rhume.  Elle n'avait pas de fièvre et son cœur était en bon état.  Elle a emménagé dans ma petite chambre après avoir pris un bain et été débarrassée de ses puces.  Au moins ici, elle peut dormir tranquillement et écouter de la musique.  C'est seulement le troisième jour après la visite chez le vétérinaire et elle s'éloigne.  Le vétérinaire est de retour à Athènes.  Nous écoutons le vent, elle est enveloppée dans mon Yoga Marais T, sur un coussin dans une bibliothèque basse, un endroit qu'elle a choisi pour se sentir en sécurité et elle est emmaillotée.

 

Alors je m'assois avec ça :  Je pourrais continuer à la réveiller et lui enfoncer une seringue de liquide dans la bouche et attendre de voir, ou la laisser s'endormir et la tenir dans mes bras.  Je ne suis pas certaine qu'elle souffre en ce moment, mais elle est définitivement faible, et lorsque je la force à manger, elle utilise chaque gramme d'énergie qu'elle a pour résister.  Je vois que c'est ce qu'est l'écoute, ils, nos animaux communiquent avec nous.  Est-ce que je veux la garder en vie pour moi ?

Dans sa minuscule vie de 5-6 semaines, pourrais-je arranger sa sortie pour qu'elle soit plus douce ?  Écrire sur elle m'empêche de la prendre et de la déranger.  La dignité dans la vie et la mort ne serait-elle pas merveilleuse pour nous tous ?

 

Alors, laissez-moi vous parler de la petite dernière.  Cela fait une semaine que nous avons une relation personnelle.  Quand je dis mignonne, elle est mignonne à souhait.  Elle tient toute entière dans ma main et pourtant, quand je la porte dans la ville, les gens voient tout de suite ses yeux.  Elle a les incroyables yeux bleus/verts de sa mère, un petit visage gris et blanc, de grandes oreilles et de très longues moustaches blanches.  Elle se sentait tellement en sécurité sur moi que j'ai pu l'emmener dans des voitures, des taxis, dans le bus et puis le jeudi, quand j'ai voulu obtenir de l'aide de la pharmacie pour ses médicaments, dans mon café préféré.  Nous avons attendu pendant deux heures l'ouverture de la pharmacie et nous avons pris le petit-déjeuner ensemble en regardant la mer Égée bleue et en observant les visages des gens qui se pâmaient devant elle.  Comme Lucy, elle aimait grimper sur ma poitrine et se blottir dans le côté de mon cou.  Les gens qui aiment les chats, les gens qui aiment les chiens, il n'y a pas de division quand on voit un petit visage comme celui-là, des yeux brillants qui sortent de son corps de chat dans lequel elle est venue au monde.  Et si nous voyions tous les yeux des autres et non nos carapaces ?  La petite, âgée de 5 à 6 semaines seulement, a été vue et prise en charge.

 

Post-scriptum

Ionna est passée et je l'ai appelée dans la pièce pour tout expliquer, voir si elle voulait dire au revoir.  Elle l'a prise dans ses bras et a commencé à la ranimer avec de l'eau - une seringue dans la bouche.  Je lui ai dit que si elle le voulait, elle pouvait continuer les médicaments, mais je savais que tu voulais juste un peu de paix.  Environ 30 minutes après le départ de Ionna, tu t'es approché de mon lit et tu as hurlé.  Je t'ai ramassé sur ma poitrine, là où tu aimais ça, et tu es mort quelques minutes plus tard.  Je suppose que si nous avons de la chance, quelqu'un est à nos côtés si nous voulons qu'il soit là quand les lumières s'éteignent.

17h RIP Little One



 Αξιοπρέπεια

2 Ιουλίου 2022

Το μικρό γκρι γατάκι

"Little One"

Έτσι σε φωνάζω γιατί δεν ήθελα να δεθώ μαζί σου.

 

Πέρασα ώρες παρακολουθώντας το Little One.  Την πρωτοείδα μέσα σε μια μεγάλη ελληνική λάρνακα, νεογέννητη, ροζ.  Ξάφνιασα τη μαμά της και εκείνη με ξάφνιασε.  Δεν είχα ιδέα, απλά άκουσα κάτι εκεί μέσα.  Υπήρχαν και άλλα γατάκια ίσως, η Ιόνα το ξέρει αυτό και πιστεύει ότι δεν είχε καλή κατάληξη γι' αυτά.  Η μικρή τα κατάφερε.  Η μαμά την έφερε στην πόρτα μου λίγες εβδομάδες αργότερα και είχε την άνεση να θηλάσει μπροστά μου.  Είδα τη Μικρή να τρέχει, να παρακαλάει τις άλλες γάτες να παίξουν μαζί της.  Ποτέ δεν την πλησίαζα, έτρεχε μακριά αν πλησίαζα ή αν έκανα μια απότομη κίνηση.  Ποτέ δεν πίστευα ότι ένα γατάκι θα μπορούσε να πάρει τόση απόλαυση από τα πίσω πόδια του ή από έναν μόνο μακρύ μίσχο ενός ανθοφόρου φυτού.  Του άρεσε πολύ να προσπαθεί να σκαρφαλώσει στο βλαστό του που έμοιαζε με καλάμι και μετά να πέφτει ανάσκελα και να χαίρεται που έβλεπε τα πίσω πόδια του ξανά από την αρχή.  Είναι ο μόνος καινούργιος στο σμήνος αυτή τη στιγμή και είναι τόσο χαριτωμένος που σχεδόν πονάει να τον κοιτάς πόσο χαριτωμένος είναι.  Έτσι, όταν την περασμένη εβδομάδα, το Σάββατο ξάπλωσε δίπλα στο στρώμα της γιόγκα μου έξω και παρακολουθούσε όλη την πρακτική μου, ένιωσα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.  Τον πήρα στα χέρια μου και είναι μια γυναίκα, απελευθερώθηκε εντελώς στα χέρια μου.  Δύο ακόμα μέρες και δεν έφυγε ποτέ από το καταφύγιο της γωνίας της βεράντας εκατοστά από την εξώπορτά μου.  Την είδα να πίνει το φρέσκο νερό που αφήνω έξω, ήπιε λίγο γάλα με τον "Φίλο".  Τότε, η Ionna μου είπε ότι ήταν άρρωστη, η μαμά δεν την θήλαζε πια. Δεν ήξερα από πότε, αλλά ρώτησα αν μπορούσα να την πάω στον κτηνίατρο.  Μου είπε ότι δεν θα βοηθούσε.  Το επόμενο πρωί της Τετάρτης την πήγα στη δουλειά, με το σχέδιο να βρω πού ήταν ο κτηνίατρος και να ζητήσω βοήθεια.  Ευτυχώς εκείνη την ημέρα ήταν στο νησί.  Πήρα ένα ταξί, η Δρ Μπέλα ήταν ευγενική και είπε ότι έκανα το σωστό.  Είναι ένα υπέροχο γατάκι αλλά έχει τα πάντα στραβά.

 

Η μικρή ήταν σε 4 ορούς με αντιβιοτικά και υγρά.  Εκτός από αναιμία είχε επίσης σκουλήκια, ψύλλους και ένα άσχημο κρυολόγημα.  Δεν είχε πυρετό και η καρδιά της ήταν καλή.  Μετακόμισε στο δωματιάκι μου μετά από ένα μπάνιο και μια αποπλάνηση.  Τουλάχιστον εδώ μπορεί να κοιμάται ήσυχα και να ακούει μουσική.  Είναι μόλις η τρίτη μέρα μετά τον κτηνίατρο και ξεγλιστράει.  Ο κτηνίατρος επέστρεψε στην Αθήνα.  Ακούμε τον άνεμο, είναι τυλιγμένη στο Yoga Marais T μου, σε ένα μαξιλάρι μέσα σε μια χαμηλή βιβλιοθήκη, ένα μέρος που επέλεξε για να νιώθει ασφαλής και είναι τυλιγμένη.

 

Έτσι κάθομαι με αυτό:  Θα μπορούσα να συνεχίσω να την ξυπνάω και να της βάλω με το ζόρι μια σύριγγα με υγρά στο στόμα και να κάνω μια στάση αναμονής ή να την αφήσω να κοιμηθεί και να την κρατήσω αγκαλιά.  Δεν είμαι σίγουρη ότι υποφέρει αυτή τη στιγμή, αλλά σίγουρα είναι αδύναμη, όταν την αναγκάζω να φάει χρησιμοποιεί κάθε ίχνος ενέργειας που έχει για να αντισταθεί.  Βλέπω ότι αυτό είναι η ακρόαση, αυτά, τα ζώα μας επικοινωνούν μαζί μας.  Θέλω να την κρατήσω ζωντανή για μένα;

Στη μικροσκοπική της ζωή των 5-6 εβδομάδων, θα μπορούσα να κανονίσω την έξοδό της να είναι κάτι πιο γλυκό;  Το να γράφω γι' αυτήν με κρατάει από το να την σηκώσω και να την ενοχλήσω.  Η αξιοπρέπεια στη ζωή και στο θάνατο δεν θα ήταν υπέροχη για όλους μας;

 

Επιτρέψτε μου λοιπόν να σας μιλήσω για τη Μικρή.  Είναι μια εβδομάδα τώρα που έχουμε μια προσωπική σχέση.  Όταν λέω χαριτωμένη, είναι χαριτωμένη για να σταματάει την κυκλοφορία.  Χωράει ολόκληρη στο χέρι μου και όμως όταν την κουβαλάω στην πόλη οι άνθρωποι βλέπουν αμέσως αυτά τα μάτια.  Έχει τα απίστευτα μπλε/πράσινα μάτια της μαμάς της, το μικροσκοπικό γκρι και λευκό πρόσωπο, τα τεράστια αυτιά και τα πολύ μακριά λευκά μουστάκια.  Ένιωθε τόσο ασφαλής πάνω μου που μπορούσα να την πάρω σε αυτοκίνητα, ταξί, λεωφορείο και στη συνέχεια, την Πέμπτη, όταν ήθελα κάποια βοήθεια από το φαρμακείο για τα φάρμακά της, στο αγαπημένο μου καφέ.  Περιμέναμε εκεί 2 ώρες για να ανοίξει το φαρμακείο και φάγαμε πρωινό μαζί κοιτάζοντας το γαλάζιο του Αιγαίου και βλέποντας τα πρόσωπα των ανθρώπων που την αποθέωναν .  Όπως και η Lucy, της άρεσε να σκαρφαλώνει στο στήθος μου και να φωλιάζει στο πλάι του λαιμού μου.  Άνθρωποι της γάτας, άνθρωποι του σκύλου, δεν υπάρχει διαχωρισμός όταν βλέπουμε ένα προσωπάκι σαν αυτό, φωτεινά μάτια που κοιτάζουν έξω από το γατίσιο σώμα της με το οποίο ήρθε στον κόσμο.  Τι θα γινόταν αν βλέπαμε όλοι τα μάτια του άλλου και όχι το κέλυφος μας;  Η μικρή μόλις 5-6 εβδομάδων εθεάθη και νοιάστηκε.

 

Υστερόγραφο

Πέρασε η Ιόνα και την κάλεσα στο δωμάτιο για να της εξηγήσω τα πάντα, να δω αν ήθελε να την αποχαιρετήσει.  Την πήρε και άρχισε να την αναζωογονεί με νερό- σύριγγα στο στόμα.  Της είπα ότι αν ήθελε μπορούσε να συνεχίσει τα φάρμακα, αλλά ήξερα ότι ήθελες απλά λίγη ηρεμία.  Περίπου 30 λεπτά αφότου έφυγε η Ιόνα, πήγες στο κρεβάτι μου και ούρλιαξες.  Σε σήκωσα στο στήθος μου, εκεί που σου αρέσει, και δεν πέθανες λίγα λεπτά αργότερα.  Υποθέτω ότι αν είμαστε τυχεροί, κάποιος είναι δίπλα μας αν θέλουμε να είναι εκεί όταν σβήσουν τα φώτα.

17h RIP Little One





Sunday, 26 June 2022

Afterward

 Sunrise on my terrace and reflections on SCOTUS

I'm here for some distance to be with my thoughts and memories when I think about the two cities I love.  Two very important cities that also have an important relationship with each other, going all the way back to our young democracies. Inside each city of course are important relationships one to another.  It is in cities that our humanity is most keenly tested, as we live large in cities in big broad strokes.  It is in cities that our humanity resides, wherein we work on it because we are up against each other, every day.  We live on top of one another, we see each other's foibles, we are each other's foibles. Urban is loud, noisy, messy, honest.

Being detached from reality, sweeping things under the rug is not only bad policy, it's bad government. it's inhumane and it's dangerous.  SCOTUS took away a basic human right, autonomy over our own body, a woman's right to choose the right life for herself.  The majority of the justices demonstrated their complete disconnect to well, so much.

First Humanity.  

Perhaps this should be inscribed in the hallowed halls of the Supreme Court.  Call it Humanity 2.0

"May all beings everywhere be enabled to carry out their lives in peace and happiness."

Second the Individual

C.S. Lewis says that, in the middle you don't see the center, because it's all center.   Each individual is the heart of the universe."

Out on this little island the feeling is expansive, back home in my big city I feel the center.  It's all center.  Everything is together, everything is one and that is where the work begins.  

This week showed us in rarefied isolated chambers is not where the gritty messy difficult work, connecting to our humanity, is accomplished.  Of course there are justices now and past who could couple keen intellect with a compassionate and open heart, however extremists who put themselves in isolation because that is where they feel comfortable have no right to impose laws over our autonomy because it makes them feel better and their lives less messy.

Third

I will never stop engaging for progress and a future that is just and fair.  Justices take off your medieval robes, your medieval mores, get out of your chambers and closets and jump into this big, gorgeous messy world.  See and then know; how and also where humanity resides.  It clearly is not your place to have done what you did.  In 2000, or today.


Of all tyrannies, a tyranny sincerely exercised for the good of its victims may be the most oppressive. It would be better to live under robber barons than under omnipotent moral busybodies. The robber baron's cruelty may sometimes sleep, his cupidity may at some point be satiated; but those who torment us for our own good will torment us without end for they do so with the approval of their own conscience.




Tuesday, 21 June 2022

International Yoga Day, June 21, 2022

 What does Yoga mean to you?

" an irrepressible hankering after the realization of Truth."  Swami Ramakrishna

"The mind is a wonderous power and our destiny in life is determined by what we do with that power."

Ramana Maharshi


You are what your deep driving desire is.

As your desire is, so is your will.

As your will is, so is your deed.

As your deed is, so is your destiny.

Brihadaranyaka Upanishad  The Forest of Wisdom

Reach for your highest.  Your real dharma is to know the truth of your inner self.  Sitting in meditation every day with the intention of touching your true self.

"Truth alone prevails, not unreality.  The world rests upon the bedrock of satya or truth.  Asatya-untruth also means non-existent, and satya means that which is.  If untruth does  not so much as exist, its victory is out of the question.  And truth being that which is can never be destroyed."    Gandhi

Mandaka Upanishad   Modes of Knowing

v.9  When it (love) is seen within us and without, it sets right all doubts and dispels the pain of wrong action committed in the past.

One becomes like that which is in one's mind- this is the everlasting secret, the courage to discover in ourselves a higher image of the human being.

Maitri Upanishad

Happy Yoga Day!

Practice well for your body!

Practice well for your breath and spirit.

Practice for you innermost being, and

Be Happy.

Michelle




Wednesday, 8 June 2022

United Nations World Ocean Day

 Milos, Adamas Beach

I started the day as I usually do, picking up the bits of plastic in the sand along with the big pieces, the sea tosses over to us asking us to please not throw it all back.  I swam the whole length of the beach today, and rescued a sea star, it was dangerously close to washing ashore.  I moved it to deep water.  I snorkeled and happily saw only one plastic bag on the sea floor.  The Aegean is pristine blue and shockingly warm in such a short period of time.  We had a big thunderstorm 2 nights ago and since then the water warmed.

The boats still run on diesel of course, we need to get them electric very soon.  There is so much we need to do and can do.  

https://www.youtube.com/watch?v=Zk0k_-EB3X8


An example, I love how the 5000 fulltime inhabitants, Melians, grow their own food.





Thursday, 26 May 2022

One Nation, Under desks

 One Nation, under Desks

(Paraphrased from Amanda Gorman's poem from Tuesday this week)


I could continue to pace back and forth from small room to terrace, go back to the beach and pick up some more trash hoping to move this pain out of my psyche, or I could write about it.

For my international friends, this line is inspired from a short poem that Amanda Gorman wrote in response to the horrors of gun violence yet again toward little ones, at an elementary school in Texas.  "One education, under desks"

Our national pledge of allegiance is more accurately known now as a pledge to hypocrisy.  Of course there is no One nation, undivided, with liberty and justice for all.  Amanda Gorman nailed it because she knows it, and anyone who holds a global view of humanity can see the arrogance and narrow-mindedness in what we ask our kids to recite in school.  

This year when I was in my home state of California visiting my family who all live on the Central coast, I spent my afternoons relaxing or practicing yoga in the little park behind their home, the park where I watched my nieces grow up, rode bikes with them, kicked the soccer ball around, and watched them grow to become expert tennis players.  One day as I was crossing the wooden plank bridge over the stream that enters the park, a young mom with her little son, perhaps 3-4 years old were walking toward me.  He had just had an energetic exchange with another person in the park, he was carrying his toys.  I heard his mom say, that was very nice that you said hello, but you don't need to tell strangers where you are going and what you are doing, but it was nice that you said, hello.  It wasn't the remarks that hit me at that moment, it was the expression in his young face that went from pure joy to exact opposite, a gray cloud passed his face and he looked afraid.  Boom.  The kid just grew up, he knows now that even in the most intense moment of joy when all feels so light, there is the other shoe that will drop, something to be scared of that he can't understand, yet.  I turned around to watch them go, and saw that his head was down now and his gait slowed.  He was taking this in.  I felt I saw a moment when a kid had to 'grow up.'  His day took a turn.  I hope he asked, why?  I hope his mom found the right words.  But I understand now, this little incident is nothing in a little one's life as, as young as pre-school they are taught about guns, that they will harm them and how to protect themselves.  A child in the U.S. goes to school to learn this.

The first thing I thought of is that quote from Einstein about the important moment in our young lives when we will have to make the decision. is the universe a malevolent one or a benevolent one.   He knew no creativity, no genius, no breakthroughs will come from a place of fear.  Fear is stuck, stagnant. I wanted to find other words for that little guy because of what I saw in his face. 

Tiny kids who hold fear grow to school kids who are nervous and/or can bully their way away from this fear, they can become anxious adolescents then anxious adults who believe in conspiracies, feel they can protect themselves from this fear if they have a gun, we also elect the anxiety-ridden when we are not careful, mindful, resourceful.  I know I just fast-tracked there and it is far more nuanced than this, but is it?  We see it right in front of us everyday when we open our phone.

Amanda goes on to say inhumane, which is what this is.  In a society where taking care of each other is ever increasingly rare, a non-benevolent society. how do we add access to assault weapons to the toxic mix that is our malevolent society.   We, Americans, chose the side Einstein cautioned.  What are we going to do about it?

I remember having to recite the Pledge of Allegiance, K through 4th grade classes, when I was little I didn't understand the words, instead of "indivisible, with liberty and justice for all", I said, invisible, with liberty and it's just all fog.


Schools scared to death.

The truth is, one education

under desks.

Stooped low from bullets

That plunge when we ask

Where our children shall live

and how

and if.

--Amanda Gorman




Weekend Yoga

Dear Everyone!

I wanted to write sooner, but the tragic news from the U.S. took some
wind out of my sails.  Systemic problems can do that to us. I hope you
are well.  My practice and lifestyle here is a very sane one to say the
least.   I got feedback that some of you are interested in the Saturday
class online with me at 10am, that sometimes you can join.  Please let
me know if you would like the class this Saturday? Also Caroline is
kindly giving the community classes each Sunday until the end of June. 
We can reassess what is happening with all the summer travel after
that.  I would love to show you a little part of the island!

I put the notice on the website.  Saturday classes online and Sunday at
11 with Caroline.

See you soon!  Namaste kala,

Michelle


Chers tous,

Je voulais vous écrire plus tôt, mais les nouvelles tragiques en
provenance des États-Unis m'ont coupé l'herbe sous le pied.  Les
problèmes systémiques peuvent nous faire ça.  J'espère que vous allez
bien.  Ma pratique et mon style de vie ici sont très sains, c'est le
moins que l'on puisse dire.   J'ai eu des échos que certains d'entre
vous sont intéressés par la classe en ligne du samedi avec moi à 10h,
que vous pouvez parfois rejoindre.  S'il vous plaît laissez-moi savoir
si vous souhaitez le cours de ce samedi ? De plus, Caroline a la
gentillesse de donner les cours communautaires chaque dimanche jusqu'à
la fin du mois de juin. Après cela, nous pourrons réévaluer ce qui se
passe avec tous les voyages de l'été.

J'ai mis l'avis sur le site web.  Cours du samedi en ligne et dimanche à
11 heures avec Caroline.


 J'aimerais vous montrer une petite partie de l'île !


--
Michelle Jacobi
Certified International Assoc. of Yoga Therapists
C-IAYT ERYT-500
Centre de Yoga du Marais
72 rue du Vertbois
75003 Paris, France
0033 (0)6.31.91.82.12


--
This email has been checked for viruses by Avast antivirus software.
https://www.avast.com/antivirus

Thursday, 19 May 2022

Learning through the senses


 I am distilling my daily practice into memory, putting this memory sense, the 6th sense into the marrow of my bones so that my marrow remembers this warmth .  It is in my bones that I feel the chill of Paris winters, I am in the studio and I guide my students but cannot get warm like them.  I think of this often, how can I keep this feeling of warmth in my bones?  Remember.  I am accumulating the heat that drives up from my terrace the warmth of the morning sun, right up into my child's pose simultaneously feeling the warmth of the sun on my back,  I feel like a bagel toasting, the cream cheese in the middle warming and oozing just slightly out the sides.  I will remember and take this back, for the brain won't know if it is actually happening or if it can go along with the ride that you made it take with you.   For my bones to remember softness, I have this, far beyond touch sound sight taste and smell, I have this memory.

First in the mind,
then in the body.
The abdomen relaxes,
then the breath sinks into the bones.
The life force is relaxed
and the body calm.
It is always in the mind.
Being able to breathe properly leads to agility.
The softest
will then become
the strongest.

Wu Yu-hsiang

Honored to have endorsed Peter's book: